pokaż na mapie pomniejsz mapę pełny ekran > <
rozszerz mapę >

Wielka Śnieżna

Tatrzańska jaskinia Wielka Śnieżna, mimo że nie jest dostępna dla przeciętnego turysty (mogą ją odwiedzać jedynie osoby posiadające kartę taternika jaskiniowego) i tak z pewnością zasługuje na chwilę uwagi choćby ze względu na swoje naj… czytaj więcej

Tatrzańska jaskinia Wielka Śnieżna, mimo że nie jest dostępna dla przeciętnego turysty (mogą ją odwiedzać jedynie osoby posiadające kartę taternika jaskiniowego) i tak z pewnością zasługuje na chwilę uwagi choćby ze względu na swoje naj…

Po pierwsze jest to najdłuższa jaskinia w Tatrach. Jej system korytarzowy ma obecnie długość 23619 m, a co roku odkrywane są nowe przejścia. Po drugie, jest to jaskinia o największej deniwelacji, czyli różnicy pomiędzy najwyżej i najniżej położonym punktem w jaskini. Różnica poziomów wynosi aż 824 m.

Wielka Jaskinia Śnieżna to system pięciu połączonych ze sobą jaskiń, które stopniowo były odkrywane przez grotołazów. W skład tego systemu wchodzą: Jaskinia Śnieżna, Jaskinia Wielka Litworowa, Jaskinia nad Kotlinami, Jasny Awen i Jaskinia Wilcza. System ten zlokalizowany został w masywie Czerwonych Wierchów w Małołączniaku.

Wielka Jaskinia Śnieżna ma rozwinięcie pionowe, co oznacza, że jej system korytarzy rozwinięty jest na różnych poziomach. Posiada ona szereg kominów i studni. Największa studnia w tym systemie o nazwie „Setka” ma 102 m głębokości. W tym wypadku nie ulega wątpliwości, że jaskinie o takim wykształceniu wymagają zarówno specjalistycznego sprzętu, jak i sporych umiejętności.

Geneza jaskini związana jest z wodami pochodzącymi z topniejących lodowców. Wody te tworzyły cieki wodne, które wnikały i erodowały masyw skalny. Obecnie w Wielkiej Jaskini Śnieżnej również znajduje się wiele aktywnych cieków wodnych. Badanie systemów jaskiniowych nie polega jedynie na ich eksploracji przez grotołazów. Niejednokrotnie, rozmiary korytarzy są zbyt małe, aby można było w nie wejść. Jedną z metod pozwalającą oszacować rozmiar oraz wykształcenie systemu jaskiniowego polega na wprowadzeniu odpowiedniego barwnika do wód w okolicy, gdzie ciek wodny znika pod powierzchnią ziemi. Do tego celu najczęściej używa się substancji o nawie fluoresceina, która barwi roztwór na zielono oraz posiada silne właściwości fluorescencji. Kolejną niezwykle istotną cechą fluoresceiny jest to, że widoczna jest nawet przy rozpuszczeniu w stosunku 1: 40 000 000. Inną substancją chemiczną wykorzystywaną do tego celu jest uranina (sól sodowa fluoresceiny). Dzięki przeprowadzeniu takich badań w jaskini stwierdzono, że wody spływające do Wielkiej Jaskini Śnieżnej wydostają się na powierzchnię wywierzyskiem Lodowe Źródło w dolinie Kościeliskiej.

Wielka Jaskinia Śnieżna niestety nie może pochwalić się imponującą szatą naciekową. Miejscami w jaskini można obserwować polewy naciekowe, stalaktyty, nacieki grzybkowe i warstwy mleka wapiennego.

Interesująca jest również historia rozpoznania jaskini, która jest dosyć długa i przebiegała w wielu etapach. Jak wiele polskich jaskiń, Wielka Śnieżna została odnaleziona dzięki pomocy pasterzy. W tym wypadku wkład w rozwój speleologii mieli mężczyźni z rodziny Budzów-Mozików, którzy w 1959 r. wskazali otwór członkom Koła Jaskinioznawczego PTTK w Zakopanem. Do ciężkich prac eksploracyjnych przyłączył się Speleoklub Warszawski PTTK. Wynikiem podjętych działań było umieszczenie w 1960 r. jaskini na 6 miejscu pod względem długości na świecie. Wtedy myślano, że jaskinia ma „aż” 620 m długości. Po takim sukcesie sława jaskini znacznie wzrosła i w 1961 r. zorganizowano wyprawę międzynarodową, gdzie obok Polaków jaskinią zainteresowali się badacze z Anglii, Jugosławii, Włoch i Węgier.

I tak rok po roku odkrywano nowe korytarze i połączenia z innymi jaskiniami. Szczegółową historię eksploracji (jak i wiele innych ciekawostek) można przeczytać na stronie internetowejhttp://geoportal.pgi.gov.pl/portal/page/portal/jaskinie_polski/regionalizacja, wyszukując odpowiedni obiekt.

Komentarze
Musisz być zalogowany. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się!