pokaż na mapie pomniejsz mapę pełny ekran > <
rozszerz mapę >

Jaskinia Mylna

Jednym z najbardziej atrakcyjnych obiektów jaskiniowych w Tatrach udostępnionych dla turystów jest Jaskinia Mylna znajdująca się w Tatrach Zachodnich. Właścicielem obiektu jest Tatrzański Park Narodowy. Jaskinia umiejscowiona jest w Raptawickich Turniach w lewym zboczu doliny Kościeliskiej, na wysokości 1048 m n. p. m. Można do niej dojść poruszając się czerwonym szlakiem. Jej długość wynosi 1630 m, głębokość 22, 3 m, a deniwelacja 46 m. czytaj więcej

Jednym z najbardziej atrakcyjnych obiektów jaskiniowych w Tatrach udostępnionych dla turystów jest Jaskinia Mylna znajdująca się w Tatrach Zachodnich. Właścicielem obiektu jest Tatrzański Park Narodowy. Jaskinia umiejscowiona jest w Raptawickich Turniach w lewym zboczu doliny Kościeliskiej, na wysokości 1048 m n. p. m. Można do niej dojść poruszając się czerwonym szlakiem. Jej długość wynosi 1630 m, głębokość 22, 3 m, a deniwelacja 46 m.

Jaskinia Mylna jest częścią skomplikowanego systemu szczelinowego, na którym utworzyło się jeszcze kilka innych jaskiń: Jaskinia Obłazkowa, Dziura pod Raptawicką, Dziura pod Mylną i Jaskinia Mysia. Jaskinia Mylna stanowi górny otwór tego systemu (Rajwa 1971). Czas, w którym powstała jaskinia, nie jest do końca jednoznaczny. Część badaczy uważa, że powstała podczas pierwszego zlodowacenia w wyniku podziemnego przepływu wód potoku Kościeliskiego (Wójcik, 1966), inni natomiast, że podczas drugiego w wyniku ożywienia erozji (Rudnicki 1967).

Poruszając się korytarzami, turysta może zaobserwować liczny materiał okruchowy naniesiony przez płynące tutaj wody. Mają one różne frakcje, tj. wielkości ziaren. Większe okruchy są pochodzenia allochtonicznego, co oznacza, że jest to materiał napływowy, przyniesiony przez rzekę z innego miejsca – są to fragmenty skał krystalicznych. Drobniejsze osady mogą pochodzić z rozmywania moren lodowcowych (Wójcik, 1966). W wielu miejscach występuje materiał autochtoniczny, czyli ten pochodzący ze skał budujących jaskinię; w tym przypadku są to wapienie. Pochodzenie tego materiału związane jest z zawaliskami, które są efektem młodych przesunięć tektonicznych wzdłuż szczelin równoległych do dolin (Wójcik, 1966).

Szata naciekowa jaskini jest bardzo uboga. Tylko miejscami spotkać można niewielką ilość mleka wapiennego. Przypuszcza się, że przed udostępnieniem jaskini do ruchu masowego nacieki mogły być bardziej bogate, o czym mogą świadczyć nazwy poszczególnych partii, np. Biała Ulica. Brak szaty naciekowej częściowo rekompensują nacieki lodowe, występujące w chłodnym okresie. Ze względu na dużą ilość wody w jaskini tworzą się lodowe kolumny, lodospady, stalagmity i stalaktyty. Szczególnie niebezpieczne mogą okazać się polewy lodowe, tworzące się wzdłuż ścieżki prowadzącej przez jaskinię.

Wybierając się na wycieczkę do jaskini trzeba wiedzieć, że jej przystosowanie do ruchu turystycznego jest tylko częściowe. Nie ma tam zainstalowanego oświetlenia, a tylko do niektórych części dociera światło dzienne. Jasne są okolice Okien Pawlikowskiego oraz Komór Końcowych, a ilość światła przedostaje się też do Głównego Korytarza. Jaskinia Mylna nie bez powodu przyjęła taką nazwę. Ze względu na skomplikowany system korytarzy bardzo łatwo się w niej zgubić. Odnotowano nawet przypadek śmiertelny – w 1945 r. na zwiedzanie jaskini udał się ksiądz K. Szykowski. Jego zwłoki odnaleziono dwa lata później w odległym korytarzu.

Komentarze
Musisz być zalogowany. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się!
Zdjęcia